| Dzisiaj: | Siódma Niedziela Wielkanocna. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.
Niedziela 20 maja — św. Bernardyn ze Sieny, prezbiter
|
| Jutro: | Dzień powszedni
Poniedziałek 21 maja — św. Jan Nepomucen, prezbiter i męczennik; święci Krzysztof Magallanes, prezbiter, i Towarzysze, męczennicy
|
Chrystus wstępuje do nieba, aby przez Ducha Świętego zamieszkaċ w naszych sercach, aby byċ z nami „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Dlatego pożyteczne jest dla nas Jego odejście. Ale dzisiejsza uroczystośċ to także wspomnienie wywyższenia ludzkiej natury. Bo przecież Syn Boży, jako jedna z Osób Trójcy Świętej, nadal pozostaje człowiekiem. A nam, którzy przez chrzest jesteśmy włączeni w Jego Mistyczne Ciało, już teraz została dana łaska życia w Bogu. W tym objawia się „przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących”.
O. Marek Rojszyk OP,
„Oremus”, kwiecień –maj 2006r, s. 170
EWANGELIA
Jezus, ukazawszy się Jedenastu, powiedział do nich:
„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyċ będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucaċ, nowymi językami mówiċ będą; węże braċ będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodziċ. Na chorych ręce kłaśċ będą, i ci odzyskają zdrowie”.
Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.
Mk 16, 15–20
20 maja
„Czas świadectwa”
Wniebowstąpienie kończy czas widzialnego przebywania Chrystusa z uczniami. Chociaż od tej pory nie będą już Go widzieli i słuchali Jego słów, to jednak jest to wydarzenie radosne! Stanowi przede wszystkim wywyższenie ludzkiej natury.
Niedzielna uroczystośċ ma dośċ wyraźne przesłanie: Jesteśmy dzieċmi Boga. Nasze życie jest wędrówką, a jej celem – mieszkanie w Domu Ojca. Droga do niego wiedzie przez doczesnośċ, którą musimy przemieniaċ i napełniaċ duchem miłości. Nie można spędziċ życia na staniu, wzdychaniu i czekaniu na to, że Pan Bóg zrobi za nas porządek na świecie.
Mamy iśċ i nauczaċ wszystkie narody.
„Uczcie je zachowywaċ wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” – mówi Pan.
Ostatnie słowa, które Jezus mówi do Apostołów przed Wniebowstąpieniem, to polecenie dawania świadectwa. I na ich świadectwie opiera się wiara istniejącego od dwóch tysięcy lat Kościoła: wiara milionów ludzi, którzy przyjęli głoszoną przez Apostołów naukę, aby ze słuchaczy sami stawali się świadkami.
„Wy jesteście świadkami tego” – mówi dziś Jezus również do nas. Nasze świadectwo ma byċ odważne i bezkompromisowe. Gdy wielu ludzi chlubi się swoim złem i zepsuciem, traktując je jako powód do chwały, chrześcijanie nie mogą chowaċ głowy w piasek. Nie mogą tylko wzdychaċ i patrzeċ bez końca w niebo. Moc z wysoka już otrzymaliśmy. Duch Święty działa w Kościele i w naszych sercach.
Teraz pora na nasze świadectwo. Jesus rzeczywiście ma wszelką władzę w niebie i na ziemi – a Jego obecnośċ sprawia, że nawet najtrudniejsze zadania stają się możliwe. Z drugiej jednak strony nie można wbiċ oczu jedynie w ziemię, zapominając o celu naszego życia. Nie można zapomnieċ o obietnicy, którą słyszymy z ust Chrystusa:
„A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem”.
ks. Andrzej Adamski
Za „Nasz Dziennik” 19–20 maja 2012r, nr 116 (4351)
WNIEBOWSTĄPIENIE PAŃSKIE
Trudno dokładnie określiċ datę powstania tej uroczystości. Pierwotnie obchodzono ją razem z Zielonymi Świętami. Tak było w Jerozolimie jeszcze pod koniec IV wieku. W dniu Zesłania Ducha Świętego, w godzinach popołudniowych, wierni udawali się na Górę Oliwną, gdzie w kościele zbudowanym na pamiątkę odejścia Jezusa Chrystusa do Ojca czytano fragmenty Pisma Świętego mówiące o Wniebowstąpieniu oraz śpiewano odpowiednie hymny.
Inne Kościoły już w połowie IV wieku obchodziły Wniebowstąpienie Pańskie 40 dnia jako osobną uroczystośċ i to upowszechniło się w następnym stuleciu tak, że św. Augustyn biskup (†430) w kazaniu mówił: „dzień dzisiejszy świętują po całym świecie” (J. Miazek).
W średniowieczu we Wniebowstąpienie Pańskie zaczęto odprawiaċ przed Mszą Świętą uroczystą procesję przypominającą udanie się Chrystusa z Apostołami na Górę Oliwną i triumfalne wejście Zbawiciela do nieba. Na zakończenie procesji podnoszono w górę krzyż lub figurę Zmartwychwstałego na znak wejścia do domu Ojca. Figurę i krzyż paschalny odnoszono do zakrystii, a po odczytaniu Ewangelii gaszono paschał (obecnie pali się do końca uroczystości Zesłania Ducha Świętego). Po procesji też polewano zgromadzonych wodą na znak, że Bóg zsyła deszcz na dobrych i złych (por. Mt 5,45). Niekiedy też zrzucano z sufitu kościoła kwiaty dla podkreślenia radości z faktu Wniebowstąpienia (B. Nadolski).
W niektórych miejscowościach Polski był niegdyś ludowy zwyczaj „topienia diabła”. Robiono kukłę ze słomy i szmat, następnie obijano ją kijami i w końcu topiono wśród powszechnego śmiechu. Zwyczaj ten miał symbolizowaċ ostateczne zwycięstwo zmartwychwstałego i uwielbionego Pana nad szatanem (W. Zaleski).
Mszał rzymski z roku 2002 wzbogaca liturgię Wniebowstąpienia Pańskiego o formularz Mszy Świętej wigilijnej (jeszcze tego mszału nie mamy w polskim tłumaczeniu).
Uroczystośċ Wniebowstąpienia Pańskiego przypomina nam prawdę o niebie, które jest domem naszego Ojca, gdzie jest mieszkań wiele. Kolekta mszalna wzywa nas do dziękczynienia za wstąpienie Pana do nieba i wyraża prośbę o utwierdzenie naszej nadziei, że razem z Nim tam będziemy. Modlitwa nad darami zawiera prośbę, abyśmy całe nasze życie kierowali ku niebu. W modlitwie po Komunii prosimy o wzbudzenie w nas pragnienia nieba, „gdzie Chrystus, jako pierwszy z ludzi, przebywa” z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym.
Obecnie po zakończeniu głównej Mszy Świętej odnosi się figurę Zmartwychwstałego do zakrystii, a z krzyża zdejmuję się czerwoną stułę.
Dni między Wniebowstąpieniem Pańskim a Zielonymi Świętami są czasem modlitwy o dar Ducha Świętego. Dlatego od piątku przed obecnym Wniebowstąpieniem Pańskim odprawiamy Nowennę do Ducha Świętego poleconą Kościołowi przez papieża Leona XIII w roku 1895 i 1897.
Niech więc Wniebowstąpienie Pańskie zobowiązuje nas do nowego życia, codziennie powinniśmy szukaċ tego, co jest w górze, żyċ pragnieniem nieba, gdzie przebywa Chrystus i o nie zabiegaċ.
Ks. Stanisław Hołodok
Codzienny kalendarz historyczny:
| 1792 | Poświęcono cmentarz położony na polach wsi Powązki pod Warszawą. Jest to jedna ze starszych i bardziej znaczących dla polskiej kultury nekropolii. Miejsce spoczynku wielu wybitnych i zasłużonych dla Ojczyzny Polaków. |
| 1881 | Urodził się Władysław Sikorski, generał, premier rządu. |
| 1901 | We Wrześni wybuchł strajk szkolny w proteście przeciwko wprowadzeniu przez władze pruskie nauczania religii w języku niemieckim. |
| 1939 | W Moskwie rozpoczęły się rozmowy sowieckiego ministra spraw zagranicznych Mołotowa z ambasadorem niemieckim Ribbentropem. Dały one początek zbliżeniu sowiecko–niemieckiemu, którego efektem była agresja na Polskę we wrześniu 1939 roku. |
| 1944 | Wywiad AK zdobył na Bagnach nad Bugiem niemiecką rakietę V–2. Po zdemontowaniu na części przewieziono ją do Warszawy, gdzie po wstępnych oględzinach i sporządzeniu raportu została wysłana do Londynu. Dzięki temu brytyjscy specjaliści mogli zapoznaċ się z nową niemiecką bronią. |
| 1945 | W Studziennicznej oddziały NKWD i UB otoczyły kościół i cmentarz. Sowieci wtargnęli do świątyni podczas nabożeństwa odpustowego i dopuścili się profanacji, niszcząc cudowny obraz Matki Bożej. |