Historia Bazyliki św. Jana na Lateranie


Nazwa tego miejsca wywodzi się od na­zwiska starożytnych posiadaczy ziemskich – rodu Lateranów, którzy na wzgórzu Coe­lius wystawili sobie pałac. Neron pod pozo­rem spisku zgładził Plantiusa Laterana i za­garnął jego pałac. Tereny te następnie do­stały się w spadku żonie Konstantyna Wie­lkiego. Kiedy w 313 r. podpisano edykt po­zwalający na oficjalne wyznawanie religii chrześcijańskiej, cesarz kazał wybudowaċ tu wspaniałą świątynię, którą następnie podarował Kościołowi. Wzniesiona na Late­ranie bazylika stała się pierwszą katedrą w Rzymie, a przylegający do niej pałac ofi­cjalną siedzibą papieży. Sama świątynia była początkowo poświęcona Zbawicielowi (jej oficjalna nazwa brzmiała: Bazylika Zba­wiciela) – konsekracji świątyni, czyli uro­czy­stego poświęcenia, dokonał papież Sylwe­ster I (314–335), według podań, w dniu 9 listopada 324 roku. W V wieku papież Grze­gorz Wielki dodał kościołowi wezwanie Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty. Do dziś świątynię tę nazywa się popularnie Bazyliką Świętego Jana na Lateranie.

W ciągu wieków panowało tu 161 papie­ży, zwołano pięċ soborów powszechnych, a w 1300 r. Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Rok Jubileuszowy. Bazylikę i pałac apo­sto­lski spustoszono, kiedy kolejni następcy świętego Piotra przebywali w niewoli awi­niońskiej (papież Klemensa V, który w 1305 roku przeniósł swoją stolicę do Avi­nionu). Oznaczało to koniec jej dawnej świetności. Powracający do Rzymu w 1377 r. Grzegorz XI zdecydował się zatem prze­nieśċ papieską siedzibę na Watykan.

W czasie swojej wielowiekowej historii, świątynia przeżywała burzliwe wydarze­nia. Zniszczona w czasie najazdu Wanda­lów na Rzym, została odnowiona przez pa­pieży św. Leona Wielkiego (†461) i Adriana (†795).

Zniszczona kolejno przez trzęsienie ziemi w 896 roku, na nowo została odbu­dowana przez Seriusza III w 905 roku, a przyozdobiona została przez Mikołaja IV w latach 1288–1292. W 1308 roku niszczy Bazylikę pożar i ponownie w pożarze w roku 1361.


Wnętrze Bazyliki.





Przed Bazyliką stoi obelisk egi­pski z XI wieku przed Chrystusem. Na jego cokole jest łaciński napis: „Konstantyn, zwycięzca przez krzyż, tu przez św. Sylwestra och­rzczony, rozgłaszał chwałę krzy­ża”. Na szczycie obelisku tego jest krzyż. Napis nawiązuje do zwy­cię­stwa, jakie odniósł Konstantyn Wielki nad swoim pogańskim prze­ciwnikiem Maksencjuszem (28 paź­dziernika 312 r.) w samym Rzymie na jednym z jego mostów. Przedtem w tajemniczym widzeniu otrzymał polecenie, aby na szta­ndarach swoich wojsk kazał umie­ściċ krzyże. Usłyszał wtedy rów­nież przepowiednię: „W tym znaku zwyciężysz”.







Na placu przed Bazyliką znajduje się pomnik św. Fra­nciszka z Asyżu i je­go współbraci, któ­rzy w 1209 roku przyszli do Rzymu, aby papież pobło­gosławił ich sposób życia oraz zatwie­rdził Regułę tworzą­cego się zakonu. Na pomniku św. Fra­nciszek wyciąga dłonie w kierunku Bazyliki, co wyraża jego posłuszeństwo, oddanie oraz miłośċ do Kościoła.
Według podania, papież Innocenty III pewnej nocy we śnie ujrzał przechylającą się Bazylikę Laterańską, podtrzymywaną ramionami św. Franciszka i jego towarzyszy. Scena ta miała symbolizowaċ Kościół przeżywający w XIII wieku kryzys, zażegnany przez Świętego z Asyżu i założony przez niego zakon.



Poprzednia:    Rocznica poświęcenia bazyliki laterańskiej     | < < < < < |


| powrót do startu |